De gemeenteraad van Nijmegen steunt de plannen van de roeiverenigingen De Waal en Phocas. De Waal wil een plek hebben voor een drijvend botenhuis in de Spiegelwaal, de nevengeul van de Waal bij Nijmegen. Twee jaar geleden kocht de roeivereniging daarvoor de oude loods van Ondine in Amsterdam, die ter ziele ging (zie Roei! 29 en 30). Sindsdien probeert De Waal een formele plek te krijgen voor de loods. Daardoor hoeft er minder met boten gesleept te worden tussen het water en de huidige accommodatie van de vereniging achter de dijk. De gemeenteraad van Nijmegen heeft het College van B&W nu in een motie opgedragen mee te werken aan de realisatie van dit plan en voor 1 juli met een oplossing te komen. Voorzitter Cor Scheffers van De Waal: “Wij zijn erg blij met deze duidelijke uitspraak van de gemeenteraad. Een stap in de goede richting!” Ook stemde de gemeenteraad in met de komst van een nieuw watersportcentrum aan de Spiegelwaal. Dat moet komen in het Bastion, in een pijler van de oude Waalbrug. In dat watersportcentrum is plaats voor Phocas, samen met de studenten zeil-, kano- en surfclubs. Ook de Reddingbrigade van Nijmegen moet er een plek gaan krijgen.
Head 1953. Zaterdag 28 maart: storm, temperatuur net boven nul. Nu zou de wedstrijd zijn afgelast. Uiteraard gaan we een flink stuk varen om te wennen aan de omstandigheden. We stappen in Ouderkerk in nadat we de boot van de stelling haalden uit het vloeibare weiland. In de luwte van de bebouwing van het dorp was het instappen geen probleem. We varen onder de brug door en we komen de bocht om op het eerste rechte stuk. Daar staat de storm recht tegen. Behoorlijk hoge golven waarvan de toppen hoger reiken dan het boord van onze boot.
Die bovenste stukjes water vinden hun weg naar binnen. Een laagje water in de buik van de boot klotst heen en weer. Bij elke inpik schiet het water in het kruis van de stuur (George, van Indische komaf) voor mij. Dat doet mij ingehouden lachen. Maar niet lang want nog voordat we de molen bereiken staat de boot vol water en is het kruis van de hele ploeg onder water. ‘Uitstappen gelijk’ is er nu niet bij. ‘Naar de kant zwemmen’ is een nieuw commando. Braaf sleuren we boot met riemen naar de kant. Behalve de 7, geboren in Indië en alleen gewend aan warm water. Eerst zijn hachje redden. Ik moet hem dus terugroepen want het hachje van de boot gaat voor.
Aan de oever van de Amstel is het ondiep en kunnen we tot ons middel in het water staan. Dat levert bij mij een sensatie op die ik daarna nooit meer heb gevoeld. De storm boven water voelt aan als -15 graden, Onder water ‘is’ het +10 graden.
Riemen eruit, boot met een ton aan water omdraaien en leeg laten lopen. Riemen er weer in en wij er weer in. We worden door de storm de hoek om geblazen. Nog een paar halen en we zijn bij het vlot.
Na onze natte ervaring nam onze bootsman Harry meteen maatregelen. Hoe hij dat voor elkaar kreeg is een onopgehelderd raadsel. Hij voorzag de boot van stormboorden. Die verhinderden de instroom van golftoppen (op de foto goed te zien) en functioneerden dusdanig dat we op zondag redelijk droog (de boot van binnen, wij niet) over de finish kwamen.
De tekst gaat door onder de foto.
Head 1953, met stormboorden.
Maar niet ongeschonden. Onze riemen waren na de oorlog van vurenhout gemaakt. Beter hout was er toen niet. We waren tegen de storm in in het zicht van de Berlagebrug gekomen. Een hoge golf pakte het blad van de riem van nummer vier. De zwakke plek waar lange spijkers de kraag op z’n plek houden brak en het deel van de riem buiten de dol verdween. Tot de finish hebben we dus met zeven roeiers en twee passagiers verder gevaren.
Finish, met zeven roeiers en twee passagiers.
Jan Op den Velde (89) roeit bij Tromp. Niet meer in de boot, maar wel nog op de koffie met zijn ploeg. Hij roeide als student in Delft en in 1952 op de Olympische Spelen in Helsinki. Na zijn studie Civiele Techniek hield het roeien op tot hij in 1965 een ploeg coachte en met hen in de boot stapte om de Head te varen. Zo kwam hij terug in de roeiwereld en vervulde functies bij de Roeibond, in commissies, als kamprechter en wedstrijdleider.
Oceaanroeier Mark Slats bouwt momenteel in Uitwelleringa in de loods van Paul Dijkstra Composites aan zijn nieuwe oceaan roeiboot. Jachtontwerper Dick Koopmans tekende voor het ontwerp. Door de combinatie van carbon composiet en voorgevormd schuim is de boot ultralicht en sterk. In Roei! 38 van juni 2020 staat het hele verhaal met foto’s.
Ik zit aan de buis gekluisterd. Het is zondagavond 7 uur en na de heldere berichten van Mark Rutte op vrijdag ben ik hoopvol dat Boris ook een duidelijk plan heeft om de lockdown in Engeland te versoepelen. Zoals verwacht is dit helaas niet het geval. Een wazig verhaal met weinig specifieke versoepelingen en een Boris op de emotionele toer. Op maandagmiddag komen er pas meer details naar buiten en in de tussentijd stroomt de British Rowing inbox vol met vragen van skiffeurs en clubs over hoe ze weer veilig kunnen beginnen met roeien. Daar gaan nog heel wat stappen aan vooraf dus wie weet volgende week meer hierover.
Een paar uur voor de persconferentie zat ik voor het eerst in zes weken weer eens op een ergometer. Een Concept2 staat sinds het sluiten van kantoor in mijn garage maar door het verstuiken van mijn enkel een paar dagen na de lockdown heb ik hem nog niet gebruikt. De #minutechallenge brengt daar verandering in. 1 minuut maximaal is een makkelijke start na 6 weken rust want zonder veel conditie kom je daar ook nog wel mee weg. Na iets meer dan 300 meter geroeid te hebben voelen de benen (en belangrijker mijn enkel) nog prima en zijn mijn longen geprikkeld. Dat smaakt naar meer. Hopelijk kan ik over de komende weken mijn ergometertrainingen weer oppakken!
Indoorroeien is sterk in populariteit gestegen sinds we allemaal thuis zitten door het coronavirus en collega’s hebben het werk dat we al hebben gedaan samengevoegd op de British Rowing @ Home pagina om hier op in te spelen. De #minutechallenge kwam tot stand in samenwerking met collega’s uit Nieuw Zeeland, Australië en Canada. Meerdere landen hebben op dit moment online ergometerwedstrijden georganiseerd maar het leek ons leuk ze te combineren en samen een internationale challenge te bedenken. Het begon met 1 minuut afgelopen weekend maar de komende weken zullen er nog meer challenges volgen. Het lijkt een succes want de cijfers op het moment van schrijven geven aan dat de #minutechallenge 2329 deelnemers heeft. De volgende challenge wordt binnenkort bekend gemaakt. Nederland, doen jullie volgende keer ook mee? Ik daag jullie uit!
Marieke Bal is Head of Membership bij de Britse Roeibond. Ze kwam in 2005 voor het eerst in aanraking met roeien toen ze lid werd van Tilburgse Studenten Roeivereniging Vidar en is sinds 2014 in een boot te vinden op de Thames in London. Momenteel maakt ze deel uit van de damessectie bij Tideway Scullers School. Foto Merijn Soeters
Evelien Korving, geboren in 1963, roeit sinds de zomer van 2004. Voorheen waren judo, zwemmen, tennis, basketbal en wielrennen haar sporten. Maar bovenal: alpinisme. Als jong kind namen haar ouders haar mee de Alpen in. Dat leidde in de puberteit tot het volgen van klimcursussen en vanaf haar 18e tot het gidsen van groepen in de Alpen. Aan die klimpassie kwam een ongewild einde door een zware schouderblessure. Na de revalidatie daaraan, vooral door roeien bij RV Rijnland in Voorschoten, werd dit de nieuwe passie. Al in 2007 deed ze mee aan haar eerste FISA-Masters in Zagreb. Ze woont sinds 2015 aan de Hollandse IJssel in Gouda, en ook dáár kan geroeid worden.
In het begin van het coronatijdperk voelden we ons nog uitverkoren: onze skiffjes lagen immers op de Willem-Alexander Baan en hier golden nog geen beperkende maatregelen. Dat duurde echter niet lang. Ook de WAB ging dicht. Oók voor de privé-skiffgebruikers.
Balen! Maar al snel kwam een van de roeiers op het idee om de skiffs bij een vriend aan de Rotte te leggen. Die woont op een uniek stukje vlakbij de Rottemeren. Zou dat kunnen ?
Al snel komt er groen licht! Op het min of meer braakliggende stukje grond is er ruimte, genoeg voor meerdere skiffs. Een plan wordt snel gemaakt. Onze vriend bedenkt een mooi systeem om de skiffs vast te leggen. Want ja, het kan stormen, zeker zo vlak naast de Rotte.
De eerste drie privé skiffjes worden al snel vanuit de WAB overgevaren. En binnen twee weken liggen er vijf, waaronder ook de onze. Drie paaltjes in de grond, een Tomado-doos als ondersteuning, banden aan het paaltje en om de skiffs als veilige antistormhouders, en ons mini RV-tje is geboren.
Afspraken lopen uiteraard via de WhatsApp, want die zijn nodig: het huis van onze vriend blijft een privé huis en wordt geen verenigingsgebouw. Oranje pilonen op de weg moeten talrijke wielrenners wijzen op eventueel gevaar: in dit geval wandelende skiffeurs met een skiff op hun nek die de weg dwars oversteken.
Na het oversteken van de weg, lopen we door een smal paadje tussen het riet naar het water. We maken gebruik van een heel klein vlotje, nog geen 1,5 meter lang. Bij het uitstappen wiebelt het hout onder je voeten en het water kan er iets overheen lopen. De hogere vaste steiger is een meter of vier. Hier kan na afloop van het roeien corona-proof koffie worden gedronken. Telkens is het een klein feestje, mede door het geweldige weer. Ons veldje wordt al snel omgedoopt in RV Rottelandje.
Afgelopen week werd duidelijk dat Rutte een soepeler coronatijd in petto heeft en ook de 18+ skiffeurs de ruimte gaat geven. Het was even slikken. Wat nu? De geboorte van RV Rottelandje is nog zo pril! Het geboortekaartje is nog niet eens gedrukt… Iedereen is nog zo enthousiast! Willen we wel terug naar de WAB? Onze vriend en zijn vrouw bieden ons gelukkig nog ruimte, ruimte in tijd. We mogen nog even het gevoel van Himmelhoch jauchzen vasthouden, wetende dat er een einde aan gaat komen.
Zo brengt deze merkwaardige tijd gemengde gevoelens met zich mee.
Linda Smallegange Roeit sinds ugh-jaar bij De Laak. Daarvoor bij Asopos de Vliet. Vindt alle typen roeien leuk, in allerlei weer op allerhande water. Kan zich prima vinden in het adagium roeien is leuk, veel en ver roeien is leuker. Doet het secretariaat van Dutch Coastal Rowing (DCR). Regelde de KNRB marathonroeikalender in een ver verleden.
Weken heeft het stil gelegen, de roei-activiteiten. Ik herinner me nog precies de laatste dag dat ik in de boot stapte, 11 maart. Het lijkt een eeuwigheid geleden.
Mijn roeikalender zag er heel leuk uit: 2-Head, Elfsteden, Ringvaart, heel veel marathons, vaak op zee. Avontuurlijke Ruderwanderfahrten. Ik zou mijn werk om mijn roei-activiteiten moeten plooien. En ineens was dat niet meer nodig.
Ondertussen smeulde het verlangen… Als ik de Vliet zag, de zee, vennetjes, slootjes, vijvertjes, poeltjes, plasjes, doodlopende watertjes.
Sinds de jeugd weer roeit, smeult het verlangen niet. Het is opgelaaid. Vanaf maandag mag jeugd ouder dan 18 ook weer roeien; mijn boot breng ik weer naar het strand; plannen voor Ruderwanderfahrten gaan in overdrive. De bibliotheek met beschrijvingen van (zee)roeitochten trek ik he-le-maal leeg. Het nummer Fever van Peggy Lee verwoordt het precies: ik ben bevangen door roeikoorts.
Woensdagavond werden de versoepelde maatregelen ter voorkoming van verspreiding van het coronavirus toegelicht in de persconferentie. Hoopvol hoorde ik het aan, maar wat ik al vreesde werd waarheid. Ook na deze versoepeling zit sloeproeien er voorlopig nog niet in. Er bestaan nu eenmaal geen eenpersoons roeisloepen, en in een standaard roeisloep is op geen enkele wijze de 1,5 meter afstand te organiseren, en dat is tot 1 september wel de regel. Da’s even slikken, voor duizenden sloeproei(st)ers…
Wedstrijden mogen ook weer vanaf 1 september, echter zonder publiek. De Federatie Sloeproeien Nederland heeft afgelopen week het lastige besluit genomen de competitie voor 2020 te schrappen, dus ik vraag me af welke organisaties nu nog genoeg moed hebben om na 1 september hun evenement door te laten gaan. Met een reële kans dat het voor sloeproeiers zo belangrijke onderdeel – het roeiersfeest – sowieso nog niet mag worden georganiseerd. Voor komende maanden is het helaas duidelijk, nog niet in de sloep met z’n allen.
Maar ik zie ook positieve reacties langskomen op de social media! Van sloeproeiers die blij zijn dat we 1 september weer aan de riemen mogen hangen. En dat is inderdaad maar het beste, over de lange coronapauze heen kijken en aftellen tot de grote dag dat we weer in onze sloep zitten met het team! En hopen dat er nog enkele evenementen worden georganiseerd die we samen – op gepaste coronawijze – kunnen vieren!
Toen afgelopen weken steeds duidelijker werd dat het sloeproeien voorlopig nog niet zou kunnen, heb ik een kajak aangeschaft, en peddel ik dus tegenwoordig. Ik prijs mezelf erg gelukkig dat ik in Kattendijke woon, en in 10 minuutjes met m’n kajak naar de Oosterschelde loop. Toch lekker het water op, in weer en wind, soms tussen de bruinvissen of een nieuwsgierige zeehond die opduikt vlakbij de kajak. Genieten van mooie momenten, soms nog voordat de zon opkomt. Maar wel steeds met het besef dat ik dit niet kan delen met de rest van m’n team…
Maar beseffend dat er na de zomer weer een dag komt dat we in de roeisloep stappen, bevalt deze peddel me momenteel prima als alternatief voor de riem!
Op de Oosterschelde |Foto Kees Verweel
Kees Verweel, geboren in 1963, actief sloeproeier sinds 1980. Woont met Silke aan de Oosterschelde in Kattendijke (Zeeland). Drie volwassen kinderen. Initiator en beheerder van www.sloeproeien.nl. Bij diverse verenigingen geroeid, eind 2019 medeoprichter van de nieuwe club Sloeproeien Zeeland waar we in de 6-riemer Seelandia roeien. Lees alle bijdragen van Kees hier.
